Inloggen

Inloggen

Afgelopen zaterdag ging Spijkenisse 1 voor het eerst in de historie op pad naar Aalsmeer om daar in het strijdperk te treden tegen de Alternatieve Aalsmeerse Schaakvereniging (AAS). Het was de laatste ronde en bij winst zou AAS zeker kampioen zijn, terwijl er voor ons weinig meer op het spel stond. Meer dan een vierde plaats leek er niet in te zitten.
 
Grappig is dat in het seizoen 2005/2006 Spijkenisse 1 in de laatste ronde ook tegen AAS moest spelen (thuis, toen nog in de Zuidwester), maar met het omgekeerde belang. Toen moesten wij winnen om kampioen te worden in de tweede klasse en dat deden we dan ook, heel nipt met 4,5-3,5. Het resultaat van deze wedstrijd leek dan ook van tevoren bepaald....

De wedstrijd begon met een snelle remise van Désiree Hamelink tegen een 2200+-speler. Dees neutraliseerde de witte openingsopzet bekwaam, waarna de spelers besloten om vandaag niet tot het gaatje te gaan. ½-½
 
Iets meer strijd was er op het bord van Maurits van der Linde tegen een sterke jeugdspeelster. Optisch gezien stond Maurits best wel goed met het loperpaar en aanvalskansen. Hij ging wellicht iets te overhaast te werk, want nadat alle lichte stukken waren geruild was de muziek snel uit de stelling. 1-1

 
Op vrijdag 31 maart speelde Spijkenisse 3 haar laatste competitiewedstrijd van het seizoen. Het team moest minimaal gelijkspelen om het kampioenschap binnen te slepen. Hieronder kunt u het verslag lezen.
 
Vóór de wedstrijd
Het derde team heeft negen basisspelers. Helaas gaven Steven de Wilde, Bart de Glopper en Gijsbert Looij aan dat zij deze avond niet beschikbaar waren. Gelukkig waren Richard Koopman (uit het vierde team) en Mitchell de Ruijsscher bereid om in te vallen. Het was vooral bijzonder dat Mitchell meedeed, want zijn laatste officiële schaakpartij was meer dan vijf jaar geleden. Aangezien Bart dus afwezig was, had hij al zijn taken als teamleider overgedragen aan Ricardo Klepke.
Het speellokaal was de kantine van een woonzorglocatie voor ouderen, gelegen in de Rotterdamse wijk Schiebroek. De koffie stond klaar en de frisdrank mocht eigenhandig gepakt worden. Gaarne een streepje zetten en zelf afrekenen op het schoteltje.
Dat het een locatie voor ouderen was, werd snel duidelijk toen we binnen traden. Joey was veruit de jongste van de aanwezigen. Terwijl de overige verenigingen aan het “afbouwen” zijn, is het bij Erasmus gezellig druk. Ook de locatie was niet verkeerd. De biljartzaal was afgeschermd en er was zelfs een nostalgische woonkamer ingericht, met op de kast een driewieler (waarvan de laatste eigenaar ook al aardig grijs zal zijn). De televisie met scherm en afgerond beeldscherm had zelfs een ingebouwde radio (wat deze grijsaard nog nooit heeft gezien heeft en wij keken thuis toch ook al zwart/wit). Wel stond het wijnrek op slot.

Moerkapelle uit, gewoon op onze normale speelavond, de vrijdag. De locatie was een soort muf ruikende keet, maar met een eigen bar naar ik vermoed. Het bekende verschijnsel. Je komt binnen met een paar jeugdleden in de weer en in de avond acht borden RSB en vier borden interne competitie.
Bij het begin werd alweer geroepen: “Jullie zijn de favorieten!” He, het blijft flauw dat underdog spelen. Het werd echter een heeeeele moeilijke avond. Het ratingverschil in ons voordeel was niet af te lezen op de borden. Nick won op zijn karakteristieke manier: de dames ruilen en het spelen op een zwakte, dit keer weer een actieve toren en het verwachte snelle punt.

De oproep van de teamleider om de scherpte weer terug te krijgen heeft geholpen. Iedereen was ruim op tijd (ook vaste supporter Patrick was van de partij), de inzet was groot en er werd op de meeste borden veel strijd geleverd.
 
De wedstrijd begon met een korte remise op het bord van Ricardo. Beiden verkeerden al vroeg in de partij op onbekend terrein (1.e4 c5 2.Pf3 Pc6 3.b3). Ricardo neutraliseerde bekwaam het witte openingsvoordeel, kwam door een sterke dameruil zelfs licht in het voordeel. Dit verzandde echter waarna een herhaling van zetten op het bord kwam, die wit ook niet echt kon ontwijken.